گندم بابا
درباره سایت
آخرین مطالب
- دوﺳﺖ دارم ﻧﮕﺎت ﻛﻨﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻦ و ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻰ
- ما چون ز دری پای کشیدیم
- غمش در نهانخانهی دل نشیند
- وَمَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا
- عهد کردم که دگر می نخورم در همه عمر. بجز از امشب و فردا شب و شبهای دگر
- با آرزوی سعادت و خوشبختی برای این دو کبوتر عشق
- چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد
- شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم
- مرغ سحر ناله سر کن
- نمی‌فهمم خدا را شکر جز دیوانگی چیزی
- در روح و جان من میمانی؛ ای وطن
- ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس
- من پیر شدم دیر رسیدی خبری نیست
- صدای خش برگای خزونی
- دوام هرچه به عالم نجیب خنده ی تو
امکانات وب
نمی‌فهمم خدا را شکر جز دیوانگی چیزی
مگر علم جنون کم دارد از فرزانگی چیزی
مردّد می‌شود گاهی دلم در صبر و حق دارد
نمی‌داند هنوز این پیله از پروانگی چیزی
همان بهتر که سر در کاسۀ گندم نگه دارد
گر از پرواز نشنیده‌ست مرغ خانگی چیزی
چو از دیوار عشق آجر به آجر کاستی ای دوست
نماند از آشنایی‌ها به‌جز بیگانگی چیزی
به خاکم جرعه‌ای «می» ریختی تا من بپندارم
به یادت هست از «آیین هم‌پیمانگی» چیزی
مگو با هیچ‌کس با من چه کردی! بیم از آن دارم
که در عالم نمانَد دیگر از مردانگی چیزی
برچسب:
نویسنده: ستایش محمدی