گندم بابا
درباره سایت
آخرین مطالب
- دوﺳﺖ دارم ﻧﮕﺎت ﻛﻨﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻦ و ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻰ
- ما چون ز دری پای کشیدیم
- غمش در نهانخانهی دل نشیند
- وَمَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا
- عهد کردم که دگر می نخورم در همه عمر. بجز از امشب و فردا شب و شبهای دگر
- با آرزوی سعادت و خوشبختی برای این دو کبوتر عشق
- چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد
- شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم
- مرغ سحر ناله سر کن
- نمیفهمم خدا را شکر جز دیوانگی چیزی
- در روح و جان من میمانی؛ ای وطن
- ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس
- من پیر شدم دیر رسیدی خبری نیست
- صدای خش برگای خزونی
- دوام هرچه به عالم نجیب خنده ی تو
امکانات وب
1 1 ای 1 که 1 1
مستـــانه در این گـــوشـــه ی میـــخانه بمیـرم
درویشــــــــم و بگــــذار قلـنـــــدر منـشــــانه
کاکل همه افشان به ســـر شــانه بمیــــرم
میخانه به دور ســـــــر من چــــرخد و اینـــم
پیـــمــان که به چــرخیــــــدن پیمانه بمیــرم
من بلبــــل عشـــاق به دامی نشـــــوم رام
در دام تو هــــم بی طــمــــع دانه بمیـــــــرم
شمعی و طواف حرمی بود که می خواست
پروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیــــــــــــــرم
مــن در یتیــمـــــم صدفـــم سیــنه دریاست
بگذار یتـیـــمانه و دردانــه بمیــــــــــــــــــــرم
بیـگانـه شــمـــردند مـــرا در وطن خـــویــش
تا بی وطن و از هـمـــه بیــــگانه بمیــــــــرم
کو نی زن میــخــانه بـگــــو جــان به لب آور
تا با تـــب و لب بــــــر لب جــانــانه بمیـــــرم
آن ســـلســــله ی زلـف که زنار دلـــــم بــــــود
در گردنـــــم آویز که دیــــــوانه بمیــــــــــــــرم
ایـن دیـر مغـان ته چــک ایران قدیـــــم است
اینجاست که من بی چک و بی چانه بمیرم
در زنــدگی افســـانه شـــدم در هـــمه آفاق
بگذار که در مرگ هــــم افســــانه بمیــــــرم
در گوشـــه ی کاشـــانه بســـی سوختـــم اما
آن شمع نبودم که به کاشانه بمیرم
سرباز جهادم من و از جبهه ی احرار
انصاف کجا رفته که در خانه بمیرم
برچسب:
نویسنده: ستایش محمدی